خاطره همراهی با کاروان ورزشکاران ناشنوا

ورزشی /
شناسه خبر: 239827

غروب چهارشنبه 28 تیرماه؛ سرتاسر خیابان پیروزی را ترافیک فراگرفته و صدای همهمه مردم و بوق ماشین‌های پشت چهارراه کوکاکولا، سمفونی گوشخراشی به راه انداخته است. در میان دنیای پرهیاهوی اخبار، خبری توجهم را جلب می‌کند. «امشب؛ اعزام کاروان ورزشی ناشنوایان کشورمان به المپیک ترکیه»... ورزشکاران ناشنوا... تقارن جالبی است چرا که مسیر حاضر نیز قرار است به محل تمرین همین ورزشکاران ختم شود.

ایران آنلاین /کمی دورتر از این ترافیک و سمفونی ازدحام، مجموعه ورزشی آفتاب انقلاب است. جایی که بر خلاف صدای داد و فریاد غالب در میادین ورزشی، در آن «صدایی در صدایی در نمی‌آمیزد». و تنها سکوت است که دور میدان می‌دود. هفت-هشت نفری در زیر یکی از جایگاه‌ها با ایما و اشاره و صدایی که به زمزمه می‌ماند با یکدیگر مشغول صحبت هستند. در وسط میدان، یک جوان با اندامی درشت، دیسک‌هایی را پرتاب می‌کند و کمی آن سو‌تر «مصطفی نجفی نیاسر» مربی تیم با زبان اشاره او را برای حرکات بعدی‌اش راهنمایی می‌کند، بی‌صدا و بدون داد و فریاد؛ گویی تمام صدا و فریادش در حرکات محکم دست و صورتش خلاصه می‌شود.

نجفی که خود نیز ناشنواست از 14 سالگی در انواع رشته‌های ورزشی فعالیت داشته و در برخی از آنها، همچون کشتی نیز صاحب رتبه است، وقتی پای توصیف علاقه‌اش به ورزش به میان آمد صدای زمزمه‌ مانندش بلند شد و حرکات اشاره‌اش قاطعیت خاصی به خود گرفت، گویی که دارد از چیزی فراتر از یک حرفه دفاع می‌کند. او معتقد است که ورزش، شنوا و ناشنوا نمی‌شناسد.
در برزخی میان دنیای صدا و سکوت، خیلی چیزها تعریف جدیدی پیدا خواهند کرد. مردم، علاقه، حرفه و...سکوت به نوعی تو را به مرکز دنیای خودت می‌کشاند. به جایی که در نهایت تو می‌مانی و خودت. دنیایی که در آن علاقه خود را می‌جویی و وقتی آن را یافتی، به تنها زبان و صدایت بدل خواهد شد. شاید به همین دلیل است که «سجاد پیراق چمن» از اعضای تیم ناشنوایان، به مرور شغل خود را کنار گذاشته و تمام توانش را بر رشته ورزشی خود متمرکز کرده است.

اما در دنیای ورزشکاران ناشنوا، مردم حضوری سهل و ممتنع دارند. به قول سهراب سپهری «گر نشان از هر که پرسی باز/ بر نخواهد آمد آوایش.» وقتی که از آنها درباره انتظارشان از مردم شنوا می‌پرسی تصویر خاصی ارائه نمی‌کنند اما در این میان «عرفان صفاری» از اعضای تیم که خود در رشته پرتاب وزنه رکورددار آسیاست، می‌گوید: «توجه مردم و تشویق‌هایشان باعث می‌شود که انگیزه ما بالا رود. وقتی که می‌بینیم تلویزیون ما را نشان می‌دهد یا هنرمندان از ما تعریف می‌کنند حس می‌کنیم که مردم پشت ما هستند و فرقی میان شنوا و ناشنوا نیست. این توقع را نیز از مسئولان داریم که ما را مثل فرزندان خود بدانند و حداقل در بدرقه ما حضور داشته باشند.»بیرون از ورزشگاه و در دنیای شلوغ، حرف‌های جوانِ ورزشکار را به یاد می‌آورم که می‌گفت ما نیز مردمی عادی هستیم و فرقمان با هم شنوا و ناشنوا بودنمان است؛ موفقیت ما موفقیتِ کشور است. به گمان دیده شدن و تشویق، تنها صدای پیوند دهنده دو دنیای ما و آنهاست. بیست وسومین المپیک ورزشی تابستانه ناشنوایان جهان، در شهر سامسون ترکیه تا روز هشتم مرداد ادامه خواهد داشت و کاروان ورزشی ایران نیز با 13 رشته در این مسابقات حضور دارد./ روزنامه ایران 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.