تولد سبک «پاپ غمگین» بخاطر سانسور در موسیقی

فرهنگی /
شناسه خبر: 239541

چند سال پیش، مترجم و همراه مهمان‌های خارجی جشنوارۀ فیلم کوتاه تهران بودم. ده دوازده نفر جوان از مصر و تونس و آرژانتین و انگلستان و چند جای دیگر. رفته بودیم برای تهران‌گردی، و آخر شب از یک کافۀ خلوت حوالی میدان ولی‌عصر سردرآوردیم.

ایران آنلاین /کنار چای و بگوبخند و گپ ما، یک آهنگ سنتی هم در پس‌زمینه پخش می‌شد. یکی‌شان خواست که به کافه‌دار بگویم آهنگ پاپ ایرانی بگذارد. آهنگی گذاشت، به گمانم چاوشی. مهمان‌ها هم شروع کردند بشکن زدن و سر و دستی تکان دادن و قرهای ریز آمدن. فاطمه پرسید معنی ترانه چیست. چندجمله‌ای را ترجمه کردم، از همان جنس معمول غمناک بود. یکهو قر ریختن‌ها بند آمد. ماری گفت به کافه‌دار بگویم یک آهنگ دیگر بگذارد. همین قصه برای دومی و سومی هم تکرار شد. فاطمه گفت: «آهنگ پاپ با متن شاد ندارید؟» جوابی نداشتم. گفتم فکر می‌کنم.

یک سال پیش، با ناظر داوری لبنانی یکی از بازی‌های آسیایی سپاهان، در مسیر تهران بودیم که به مملکتش برگردد. نمی‌دانم قبل از سفر، کجا ترانه‌ای از بنیامین شنیده بود و گفته بود برایش سی‌دی بنیامین بخرم. به راننده گفت یکی از سی‌دی‌ها را پخش کند. پرسید چی می‌گه؟ قصۀ کافه و مهمان‌های جشنواره تکرار شد.

فاطمه بعداً در یک ایمیل از من پرسید به سؤالش فکر کرده‌ام که چرا اکثر آهنگ‌های ضرب‌دار مجازمان غمگین‌اند؟ گفتم تنها توضیحی که به نظرم می‌آید این است که در آغاز کار رسمی آهنگ‌های پاپ در کشورمان، چون ریتم‌شان شاد بود و مواضع قدرتمندی علیه تبعات آهنگ شاد وجود داشت، تولیدکنندگان ترانه‌ها را حول مضامین غم‌انگیز انتخاب می‌کردند تا از سدهای رسمی بگذرند. و این ماجرا با آن غم‌پسندی که گمان می‌رود ریشه‌های فرهنگی عمیقی هم در جامعه‌مان دارد، حلقۀ بازخورد مثبتی ساخت. و شد آنچه شد.

کلمات کلیدی

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.