به مناسبت میلاد حضرت مهدی(عج)

توسعه اخلاق، زمینه ساز ظهور

فرهنگی /
شناسه خبر: 111989

بشارت ادیان الهی و مکاتب بشری به وقوع حتمی مدینه فاضله‌ای در افق زندگی بشر و تحقق آن با ظهور یک منجی بزرگ، ضمن تأیید و تقویت این مهم به دلیل عدم تعیین مصداق و تفصیل آن،در مرحله کلی‌گویی باقی مانده و نمی تواند آرزوی بشر را که از آغاز طلوع حیات با آن زیسته و بدان دل بسته است محقق سازد.

ایران آنلاین /بشریت به‌رغم تنوع عقیده و مرام با الهام از ندای درون از ابتدای تاریخ در انتظار روزی به سر می‌برد که در آن روز، پس از رنجی طولانی به ساحل صلح وآرامشی جهان‌گستر و پایدار دست یابد. براین اساس ایمان به ظهور منجی و کسی که انسان را به وادی امن و امان می‌رساند، حکایت از نیازی عام و فطری در برپایی عدالت فراگیر در تجسم دولتی دادگستر و جهانی دارد. این تجربه فطری و مشترک که در طول تاریخ همراه بشریت بوده ازغریزه کمال طلبی انسان نیز نشأت می‌گیرد.
بشارت ادیان الهی و مکاتب بشری به وقوع حتمی مدینه فاضله‌ای در افق زندگی بشر و تحقق آن با ظهور یک منجی بزرگ، ضمن تأیید و تقویت این مهم به دلیل عدم تعیین مصداق و تفصیل آن،در مرحله کلی‌گویی باقی مانده و نمی تواند آرزوی بشر را که از آغاز طلوع حیات با آن زیسته و بدان دل بسته است محقق سازد. اسلام با معرفی مصداق عینی  منجی –حضرت مهدی(عج) - و ویژگی‌های مدینه فاضله آخرالزمانی افکار و اندیشه‌ها را اشباع و اقناع ساخته و با طرح «مهدویت» این نیاز فطری را از آسمان به زمین آورده و تبدیل به ایمانی عینی نموده است.در اندیشه اسلامی هیچ نکته مجهولی در ارتباط با مهدویت وجود ندارد و مهدی(عج) واقعیتی حی و مؤثر در زندگی ایمانی مسلمانان است، اگر چه تأثیرآن همچون خورشید از پس ابرها باشد.
ولادت حضرت مهدی(عج) در نیمه شعبان سال 255(ه.ق) پیشاپیش خبر داده شده بود و به دلیل شرایط آن روزگار پنهان نگه داشته شد. روایات بسیاری این پنهان کاری را به مشیت الهی نسبت داده و مخفی بودن آن را با مخفی بودن ولادت حضرت موسی(ع) و حضرت ابراهیم(ع)  برای ایفای نقشی مهم در آینده تشبیه کرده‌اند. حضرت مهدی(عج) از لحظه تولد در پس پرده غیبت قرار گرفت و غیبت آن حضرت به دو دوره کوتاه و بلند تقسیم می‌شود. در دوره کوتاه – غیبت صغری – آن حضرت  ازطریق وکیلانی خاص به نیاز‌های امت اسلامی پاسخ می‌گفت و در دوره غیبت کبری  نیز امور مردم به وکیلان عام ارجاع داده شده است. نایبان عام  اگرچه در روایات با ویژگی‌های کلی معرفی  شده‌اند اما با مراجعه به سیره آن حضرت در دوران غیبت صغری می‌توان به مصادیق بارز وکیلان عام نیز دست یافت. آن حضرت در این دوره با تعیین اشخاصی که دارای صفات ویژه‌ای بودند زمینه را برای تشخیص وکیلان عام فراهم نمود تا مردم با مطالعه ویژگی نایبان خاص  بتوانند وکیلان عام را بیابند و مشروعیت پیروی از آنان فراهم گردد.
هدف کلی امام زمان (عج) در دوران غیبت کبری مراقبت از اصالت‌های مکتب و آماده کردن امت برای شرایط ظهور است تا در اولین فرصت جامعه‌ای عاری از جهل و جور بر پایه توحید تأسیس شود.

متقابلاً تقویت کیان ایمانی و عمل به دو اصل توصیه به «حق» و توصیه به «صبر» نیز از وظایف أکید مؤمنان در عصر غیبت است. برپایه تعالیم مکتب اسلام انتظار حالتی معنوی است که پیامد آن آماده شدن برای شرایطی که انتظارش را می‌کشیم  خواهد بود که با امید به آینده‌ای روشن  و تلاش مؤمنانه در آمیخته است. انتظار فرج همان‌گونه که  سازنده، تحرک‌بخش و تعهد آور است، می‌تواند فلج کننده و با نوعی اباحیگری نیز همراه شود. این دو نوع تلقی از انتظار معلول دو نوع برداشت از ظهور منجی در بستر اندیشه است. برداشت قشری از مهدویت و قیام و انقلاب حضرت مهدی(ع)  اگر صرفاً مبتنی بر گسترش، اشاعه و رواج ظلم و تباهی باشد تا دست غیب برای نجات بشر از آستین منجی بشریت بیرون آید، نتیجه‌ای جز این ندارد که با گسترش ظلم و فساد زمینه انفجاری در جامعه فراهم خواهد شد  و بر این مبنا بهترین کمک به تسریع دستیابی به جامعه  مهدوی ترویج فساد است! حال آنکه انتظار مطلوب دارای شرایط دیگری است که بدون آنها محقق نخواهد شد و محقق کردن این شرایط از اهم تکالیف مؤمنان در عصر غیبت است. مؤمن  در شرایط غیبت کبری مکلف به آراسته  بودن به صفات ایمانی و اخلاقی و گسترش آن است. به تعبیری دیگر تکلیف یک منتظر حقیقی «خود‌سازی» و «دیگر‌سازی» برای فراهم آمدن شرایط ظهور است./ایران

کلمات کلیدی