printlogo


چراغی فراروی بشریت

کد خبر: 513474تاریخ: 1398/8/14 01:04
چراغی فراروی بشریت
خلافت عباسی برخلاف امویان که با بدویت درآمیخته و عشیره‌محور بود، از ابتدا بر مدنیت بنیان نهاده شد و توانست با جذب جامعه شهری یک سده (132 -232 ﻫ.ق) با اقتدار امپراتوری خود را تداوم بخشد و دامنه سلطه‌اش را تا سرزمین‌های جدید در سایر قاره‌ها گسترش دهد.

براین اساس ابوجعفر منصور دومین خلیفه عباسی، بغداد را در ساحل رود فرات و در نزدیکی تیسفون، پایتخت باستانی ایران در شمال عراق بنیان نهاد و به عنوان پایتخت برگزید (136ﻫ.ق) و از غیرعرب‌ها- برمکیان-  نیز در اداره امور بهره گرفت. اقتدار امپراتوری بلامنازع عباسی اما در نیمه اول قرن سوم با تقسیم خلافت به سرزمین‌های غربی و سرزمین‌های شرقی، میان امین و مأمون، همچنین به دلیل نفوذ بیش از حد ترکان در دستگاه خلافت که از دوران معتصم آغاز شده بود، رو به افول نهاد تا آنجا که خلافت عباسیان در دوره متوکل عباسی را پایان دوره اول و آغاز دوره دوم می‌نامند. در این دوره به ناچار وبرای صیانت از موجودیت خلافت، پایتخت از بغداد به شهر تازه تأسیس «سامرا» که اغلب ساکنان آن را نظامیان تشکیل می‌دادند انتقال یافت و متوکل به منظور استمرار دادن به اقتدار خلافت عباسی به اعمال خشونت روی آورد و بیش از همه نسبت به شیعیان سخت گرفته حتی قبر امام حسین (ع) را ویران نمود. اما اعمال خشونت با خزانه خالی نتوانست کاری از پیش برد و سرانجام متوکل به دلیل عدم توان پرداخت مواجب سربازان ترک به دست آنان کشته شد. پس از متوکل در طول 10 سال چهار خلیفه بر سر کار آمدند که به دلیل ضعف و ناتوانی نتوانستند مدت زیادی بر سر کار بمانند. این ایام مصادف بود با نزدیک شدن ظهور مهدی موعود(ع) که روایات موثق بسیاری خبر از ولادت او  از نسل پیامبر اکرم(ص) و پایان بخشیدن به ظلم و فساد می‌داد. براین اساس خلفای عباسی برغم درگیری‌های درونی و مواجه شدن با شورش‌های متعدد بر این موضوع متمرکز شده و امام‌ هادی (ع) را به همراه فرزند دو ساله‌اش به سامرا انتقال داده و در حصر خانگی بشدت تحت نظر گرفتند. به این هم بسنده نکرده، ابتدا امام ‌هادی(ع) و پس از شش سال فرزند آن حضرت امام حسن عسکری(ع) را به شهادت رساندند تا با این کار از تولد امام مهدی(ع) جلوگیری کنند. اما تقدیر به گونه دیگری رقم خورد و حضرت مهدی (ع) از نسل پیامبر اسلام به دور از چشم آنان به دنیا آمد تا ذخیره آخرالزمان و ترسیم‌گر افق روشنی برای کره ارض باشد.  از این‌رو شهادت امام حسن عسکری(ع) در هشتم ربیع الاول سال 260 هجری قمری، آغاز مرحله تازه‌ای در تاریخ اسلام  محسوب شده و سرآغاز عصر جدیدی در حیات اجتماعی مسلمانان به شمار می‌رود، چرا که در این مقطع دوره حضور عینی امام معصوم در میان مردم عادی پس از دو قرن و نیم به پایان رسیده و عصر غیبت آغاز گردید. از این جهت دوران امامت آن حضرت را می‌توان دوره تسهیل و آماده‌سازی امت جهت انتقال از دوران «امام حاضر» به عصر «امام غایب» نام نهاد که از جمله ویژگی‌های آن تبیین مفهوم «مهدویت» و معرفی مصداق امام غایب و مصلح جهانی به مسلمانان بود. آن حضرت نور امیدی فراسوی حیات بشری تاباند تا در تاریک‌ترین و ظالمانه‌ترین مقاطع تاریخی، باور مؤمنانه به استقرار عدالت جهان‌گستر، نوع انسان را از تکاپوی حق‌طلبانه و عدالت‌خواهانه باز ندارد و همواره افق روشنی پیش روی بشریت گشوده باشد.


لینک مطلب: http://www.ion.ir/News/513474.html