به‌بهانه درگذشت علی غلامی پیشکسوت تئاتر آبادان و بوشهر

ما خواب‌های جنوبی می‌بینیم

فرهنگی /
شناسه خبر: 472620

«علی غلامی» از پیشکسوتان هنر نمایش آبادان و عرصه ملی بر اثر سکته قلبی در گذشت. غلامی که سال ۱۳۳۰ در آبادان به دنیا آمده بود فعالیت نمایشی خود را پس از اخذ دوره کاردانی و کارشناسی رشته هنرهای نمایشی از دانشگاه تهران، در بوشهر و آبادان آغاز کرد و تا ۱۳۷۲ علاوه بر فعالیت‌های تئاتری مسئول حوزه هنری آبادان هم بود.

او طی سال‌ها فعالیت خود نمایشنامه‌های بسیاری نوشت و منتشر کرد و کارهای بسیاری روی صحنه برد و چند فیلم کوتاه نیز ساخت که در تمام این کارها موفقیت‌های چشمگیری به دست آورد. آخرین اثر مرحوم غلامی نمایش «سردار سوختن» بود که در نخستین جشنواره ملی تئاتر اهواز در شهریور ۹۷ به روی صحنه رفت.

اردشیر صالح‌پور
کارگردان و مدرس تئاتر
پیش از هر نکته‌ای باید در گذشت علی غلامی، مرد دلسوز و کاربلد تئاتر ایران را به خانواده تئاتر ایران و علی‌الخصوص تئاتر آبادان و بوشهر تسلیت بگویم و با یقین بگویم که عرصه نمایش ایران، فرزندی خلف، دلسوز و البته مظلوم مثل جنوب را از دست داد. پس از تسلیت باید در این مجال چند نکته اساسی درباره سیاست کلان تئاتر کشور و در نگاهی کلی‌تر فرهنگ و هنر کشور سترگ و پهناوری به نام ایران را خاطر نشان شوم که نپرداختن به آن از نظر من دریغی است و صحه گذاشتن به گمنامی و مظلومیت کسانی چون علی غلامی.
در تمام سال‌هایی که من تجربه فعالیت و حضور در عرصه فرهنگ و هنر این مملکت را به عنوان یک جنوبی داشته‌ام همیشه این دغدغه و فکر با من بوده است که چرا باید در تمامی عرصه‌ها، علی‌الخصوص عرصه فرهنگ و هنر همه چیز به یک مرکز‌گرایی منتهی و در این مرکز‌گرایی همه چیز به تهران ختم شود.
این مرکزگرایی ظلمی‌است به سایر ایرانی‌ها که در نقاط کشور زیست می‌کنند و همه این اهل ایران، کشوری به نام ایران را می‌سازند اما در نهایت با تقسیم بندی‌های تهران و شهرستان روبه‌رو می‌شویم که جای تأمل دارد. ایران سرزمینی‌است با اقلیم‌ها و بوم و بافت‌های متفاوت که کلیتی به نام ایران را می‌سازد اما در طرف دیگر سکه، تمام امکانات و تمهیدات در تهران ذخیره و جمع‌آوری شده است و اگر جوانی بخواهد پیشرفت کند یا از امکانات استفاده کند باید به تهران بیاید. اگر کسی مثل علی‌ غلامی هم چنین کاری نکند این چنین باید علیرغم تمام فعالیت‌ها و حضورهای درخشان حرفه‌ایش در عرصه تئاتر، مظلومانه از دنیا برود. بگذارید نقبی به تاریخ بزنیم. فرانسه به لحاظ فرهنگی در دوره ژرژ پمپیدو متحول می‌شود. او معتقد بود در پاریس به اندازه کافی سالن تئاتر و اپرا و... هست و به همین دلیل تمرکزش را بر شهرهای دیگر فرانسه گذاشت. یا فرهنگ در فرانسه آنقدر مهم می‌شود که نویسنده بزرگی مثل آندره مالرو وزیر می‌شود.
این‌گونه کشوری مثل فرانسه با فرهنگ غنی و متوازنش پیش می‌رود. در کشور ما هم بالاخره باید این اتفاق بیفتد و امکانات به‌طور مساوی و خارج از هر مرز بندی و ساختار سیاسی و... در تمام شهرهای ایران تقسیم شود. در این صورت است که می‌توانیم امیدوار باشیم دانشجو میل ماندن در تهران نداشته باشد و بداند وقتی به شهرش برمی‌گردد امکانات برای او فراهم است تا کارش را انجام بدهد. خوزستان را نگاه کنید. مهد فرهنگ و چند فرهنگی است.
مگر می‌شود چهره‌های مطرح دیروز و امروز خوزستانی را فراموش کرد یا آن‌ها را حذف کرد؟ جنوبی‌هایی مثل من اگر صدها سال از جنوب هم دور بمانند باز خواب‌های جنوبی می‌بینند. کسانی مثل علی غلامی نباید مهجور این تقسیم‌بندی‌های ناعادلانه شوند. آنها بسیار عرق ریختند و جنوب را و فرهنگش را زنده نگه‌داشتند و متعالی کردند. من یاد علی غلامی را گرامی می‌دارم و خواهان این عزم و دغدغه ملی هستم تا دست به دست هم دهیم و ایران را تمام ایران بدانیم و ایران را برای همه ایران.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.