عقلانیت، آزادگی و معنویت در زندگی حضرت خدیجه(س)

فرهنگی /
شناسه خبر: 471367

آنچه مورخان از زندگی حضرت خدیجه(س) به ثبت رسانده‌اند، تجلی عقلانیت، آزادگی، اخلاق و معنویت در شخصیت آن بانوی بزرگ است. جلوه‌‌هایی که هم در زندگی وی قبل از همسری با پیامبراکرم(ص) و هم در همسفری و معیت با آن حضرت(ص) در تاریخ ثبت است.

حضرت خدیجه(س) کانون درایت، آرامش معنوی و صبر و پایداری بود، به طوری که در این راه هرگز کسی نتوانست در زندگی پیامبراکرم(ص)، به جایگاه خدیجه(س) نزدیک شود، چه رسد که همپا و همتای او گردد! پیامبر اسلام به مدت 25 سال با حضرت خدیجه(س) زندگی کرد بدون آنکه همسر دیگری اختیار کند و به تعبیر سید شرف الدین: اگر خدیجه(س) در حیات باقی می‌ماند پیامبر باز هم شریک دیگری انتخاب نمی‌کرد.خدیجه(س) به اهداف پیامبراکرم(ص) کاملاً ایمان داشت و در راه رسیدن به آن از هیچ‌گونه کوشش و فداکاری دریغ نداشت. این هم سویی، هم گامی و همراهی خدیجه(س) با پیامبراکرم‌(ص‌) معلول شخصیت و وجاهت ذاتی خود آن حضرت است نه صرف زندگی با یک نفس قدسی. یکی از نکاتی که می‌تواند روح بزرگ و همت عالی و حریت و استقلال نفسانی آن بانوی شریف را روشن سازد، این است که خدیجه(س) ثروتی را که از خانواده‌اش به ارث برده بود در راه اهداف والای پیامبراکرم‌(ص‌) ایثار نمود.
خدیجه(س) از هوش، عقل و تدبیر سرشاری برخوردار بود. در عصر جاهلیت که جهل و بی‌سوادی همه جا را فرا گرفته بود، دارای کمال ادب، ایمان و عقل بود. پیامبراکرم(ص) در کارها با او مشورت می‌کرد و او مشاوری امین، معاون و وزیری راستین و کارساز برای آن حضرت بود.
پیامبراکرم‌(ص‌) چه در وجهه بشری و چه در وجهه نبوی، خدیجه را مایه دلگرمی و قوت قلب خود می‌یافت و خدیجه(س) مصداق بارز «لتسکنوا الیها» برای پیامبراکرم‌(ص‌) بود، به‌طوری که یکی از رموز آرامش پیامبراکرم(ص) در زندگی پر تلاطم رسالت، همراهی خدیجه(س) بود.پیامبراکرم(ص) او را بسیار دوست می‌داشت و برایش احترام قائل بود و در امور خانه مخالف رأی او عمل نمی‌کرد.پیامبراکرم(ص) در موارد متعدد به نقش خدیجه(س) و تأثیر معنوی وی در ادای رسالت اشاره فرموده است. اندک زمانی پس از شکست محاصره اقتصادی، حضرت خدیجه(س) در رمضان سال دهم بعثت به فاصله سه روز بعد از وفات ابوطالب درگذشت. رحلت شهادت‌گونه او به‌خاطر تضییقات و فشارها و محدودیت‌هایی بود که در شعب تحمل کرده بود. این سختی‌ها تنها مسائل مادی نبود، بلکه مشاهده می‌کرد که همسر محبوبش به خاطر تبلیغ رسالتش چه سختی‌هایی را تحمل می‌کند و مسلمین به‌خاطر حمایت از او به چه مشکلاتی دچار می‌شوند و او نگران جان رسول الله(ص) نیز بود و این نگرانی روح او را می‌آزرد. همچنین او شاهد رنج‌های کودکان بنی‌هاشم بود که باید متحمل این همه فشار باشند. این‌ها بود که باعث شد خدیجه(س) با آن روح حساس و عاطفه بالا بشکند و توان از دست دهد، ضعف براو چیره شده و بر بستر بیماری افتد. بیماری او سه روز طول کشید. در این مدت پیامبراکرم‌(ص‌) از کنار بستر او دور نشد. سرانجام خدیجه(س) در 53 سالگی از دنیا رحلت فرمود. این مصیبت چنان بر پیامبر گران آمد که فرمود: «این روزها، بر این امت دو مصیبت وارد شده که نمی‌دانم به کدامیک از آن دو(مرگ ابوطالب و وفات خدیجه) بی تاب‌ترم» ازاین‌رو آن سال «عام‌الحزن» نامیده شد.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.