میناب مرکز تولید پول پایدار

اجتماعی /
شناسه خبر: 464667

میناب یکی از قطب‌های کشاورزی جنوب کشور در هرمزگان بود. این استان یکی از دو استان دارای باغ‌های بزرگ انبه بود. یک میلیون درخت نخل و انبه داشت. بسیاری از نخل‌هایش خشک شدند. صدهزار درخت مرکباتش از بین رفت.

 در حالی که یکی از مهمترین مراکز تولید پول پایدار بود. وجود این باغ‌ها ایجاد اشتغال کرده بود اما با انتقال آب یک جا(میناب) را ویران کردیم تا جای دیگری(بندرعباس) را آباد کنیم، تازه اگر آباد کرده باشیم! کار بسیار خطایی است که فقط به هرمزگان محدود نشد. الآن بالای رودخانه «خیرآباد» یکی از سرشاخه‌های رودخانه زهره در خوزستان سد کوثر را زدند تا کشاورزی در منطقه گچساران توسعه یابد. این تصمیم باعث شد تا افراد بسیاری در هندیجان و منطقه شادگان بیکار شوند. درختان نخل زیادی از بین برود. چشمه‌های تولید گرد و غبار ایجاد شود. تنش امنیتی در منطقه بوجود بیاید.
همین وضعیت درحوضه آبخیز بختگان، طشک و کنجان در استان فارس هم حاکم است. آنجا هم به دلیل احداث سدهای ملاصدرا و سیوند بعد از ساخت سد درودزن، بشدت دچار تنش هیدرولوژیکی شد. در نتیجه پهنه بزرگ 140هزار هکتاری از حیز انتفاع خارج شد. این مسأله باعث شد تا کشاورزان در منطقه استهبان و نی‌ریز بشدت با مشکل کمبود منابع آب رو  به رو شود. آنها برای جبران، اقدام به حفر چاه‌های متعدد کردند. در حال حاضر بزرگترین انجیرستان جهان در استهبان در آستانه خشکی قرار گرفته است. تولید گندم در نی‌ریز که زمانی به بیش از 50 هزارتن می‌رسید الآن به کمتر از 5 هزار کیلو رسیده است. همین مسأله باعث افزایش مهاجرت جوان‌های این دو شهرستان شده است. شرق اصفهان در منطقه ورزنه هم به دلیل بارگذاری بیش از حد در زاینده رود به همین درد دچار شد. در نتیجه 300 هزار کشاورز بیکار و مهاجر شدند. عین همین ماجراست که بعد از ساخت سد استقلال روی رودخانه «شور و شیرین» در شهرستان میناب رخ می‌دهد.
چرا؟ چون سد استقلال آب(میناب) را به سمت شرب مردم تغییر داد و برای صنعت به طرف بندرعباس برد. بنابراین مردم برای زمین و باغات خود چاه عمیق حفر کردند. حفر چاه‌ها به فرونشست زمین منجر شد. الآن فروچاله‌ها تا مرکز شهر میناب یعنی تا جلوی اداره دارایی شهرستان کشیده شده است. هزاران کشاورز و خانواده‌هایشان در میناب بیکار شدند و به سمت مهاجرت رفته‌اند. آمدیم که بندرعباس را صنعتی کنیم تا تأمین نیاز شود. دوران جنگ بود، قرار بود بندرعباس جایگزین آبادان شود. اما سؤال اینجاست آیا راه بهتر و کم خطرتری نبود؟ چرا همان زمان مثل همسایه جنوب خلیج فارس از آب شیرین کن استفاده نکردیم؟ الآن کشورهای همسایه 10 میلیارد متر مکعب از خلیج فارس برداشت می‌کنند. این عدد نیاز آبی 100 میلیون آدم را تأمین می‌کند در حالی که تمام جمعیت آنها به 50 میلیون نفر هم نمی‌رسد. چرا ما از این فرصت استفاده نکردیم؟ الآن جلگه میناب نابوده شد. فروچاله‌ها کشاورزی منطقه را از بین برد. مهاجرت جدی در شهر اتفاق افتاد. اعتماد ملی با ساخت یک سد خدشه دار شد. می‌دانیم جایی که فرونشست اتفاق می‌افتاد 50 تا 70 هزار سال زمان می‌برد تا زمین خود را احیا کند. بنابراین عملاً باید آنجا را مرده حساب کرد. اما باز هم باید تلاش کنیم تا دشت را نجات دهیم. باید برداشت شن متوقف شود. چون باعث تشدید فرسایش کنار رودخانه‌ای می‌شود. این فرسایش خود به تخریب زمین‌های کشاورزی اطراف رودخانه شور و شیرین منجر می‌شود(رودخانه شور و شیرین و میناب تالاب بین‌المللی شهر را تشکیل می‌دهند) باز هم نرخ فرسایش خاک افزایش پیدا می‌کند. این روند، روندی خطرناک است. باید جدی بگیریم.

کلمات کلیدی

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.