صلح‌گریزی در کشور بی‌در و پیکر لیبی

بین الملل /
شناسه خبر: 464388

سه هفته پس از شروع تهاجم نظامی بیرحمانه نیروهای مسلح وابسته به ژنرال حفتر به طرابلس پایتخت لیبی نه آنها حاضرند تن به آتش‌بس بدهند و نه نیروهای طرفدار دولت فایزالسراج که دولت وفاق ملی (GNA) را در دست دارند.




ژنرال خلیفه حفتر وقتی فرمان تهاجم نیروهای خود (موسوم به LNA) را به سمت پایتخت لیبی صادر کرد می‌دانست که احتمال پیروزی‌اش بیش از 50 درصد نیست اما اطمینانی هم نداشت که توقف در این هدف سخت او را در جوامع جهانی بی‌اعتبار نخواهد کرد. شاید ترس از همین بی‌اعتباری است که سبب شده هم «GNA» و هم «LNA» پیشنهادات مکرر روزهای اخیر نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و چند کشور واسطه را برای اعلام آتش‌بس بپذیرند و هر دو ادعا کنند که به فتح این نبرد کاملاً‌ مطمئن هستند.
با این حال تلاش هر دو سوی ماجرا برای جلب نظر موافق جهانی به سوی خود به این معناست که هیچ یک صاحب جایگاهی محبوب و مطمئن در خارج از مرزهای وطن نیستند و در کشوری فاقد وحدت رفتاری و یک دولت مقتدر مرکزی تفاوتی بین نیروی حاکم و سازمان‌های مبارزه‌کننده با آن وجود ندارد. میزان به هم ریختگی اوضاع و جایگاه سست فایزالسراج به حدی است که سران LNA فرمان بازداشت او و سایر اعضای شورای ریاست جمهوری را صادر کرده و حتی رئیس ارتش را غیرقانونی و قابل پیگرد دانسته‌اند. البته سراج نیز در اقدامی مشابه احکام بازداشت حفتر و همکارانش را صادر کرده است. یک متخصص جنگ‌های نظامی می‌گوید: «هنوز به نقطه اوج پیکارها نرسیده‌ایم و حدسم این است که تقابل نظامی در طرابلس با شدت فعلی‌اش بدون اینکه برنده‌ای داشته باشد، تا مدتی ادامه می‎یابد.» بازنده‌ اصلی این نبردها طبعاً مردم بوده‌اند. زیرا تا این لحظه حداقل 200 نفر در طرابلس و اطراف آن کشته‌ شده و بیش از 1500 نفر مجروح شده و حداقل 100 هزار نفر خانه و کاشانه خود را در این شهر رها کرده و به سایر شهرها رفته‌اند. بدتر از همه استفاده دولت‌های بزرگ سودطلب از شرایط آشفته لیبی برای رسیدن به مقاصد پلیدانه خویش در شمال آفریقا و جامعه جهانی
عرب زبان‌ها است. حتی در میان کشورهای پیشنهاددهنده آتش‌بس نام برخی دولت‌ها وجود دارد که در حس نیت‌شان تردید اساسی وجود دارد. روسیه مثال خوبی است زیرا نیروهای حفتر را مسلح کرده است و بریتانیا نیز مورد خوبی است زیرا با سران هر دو طرف در ارتباط نزدیک و مشاوره دهنده به آنها است. فرانسه هم از «معتمدانی مشکوک» (!) در این ماجرا است زیرا ضمن حمایت از حفتر همه جا فریاد زده است که نگران قوم‌کشی در لیبی است و این گونه جوی‌های خون را راه‌حلی برای پایان دادن به تعرض‌ها نمی‌داند و به همین سبب نیز در روزهای اخیر تظاهرات علیه دولت امانوئل مکرون در نقاط امن‌تر طرابلس برپا شده است.
این در حالی است که مکرون در یک اقدام مزورانه به سراج تلفن زده و مدعی شده است که کاخ الیزه موافق  سقوط دولت وی نیست همه این جنگ‌ها و تقابل‌ها با احتساب اینکه شورای امنیت سازمان ملل اعلام کرده بود بررسی بحران لیبی را در دستور کار عاجل خود قرار داد موجب حیرت و تأسف بیشتر می‌شود. به نظر می‌رسد در این کشتارهای غیرمسئولانه هیچ فرد قابل اعتمادی وجود ندارد که بتوان روی حرف‌هایش حساب باز کرد و حتی نماینده لیبی در سازمان ملل به تازگی اعتراف کرده است که نمی‌داند فرامین رسیده از طرابلس برای او و این کشور سودمند است یا دست دولت‌های دیگر را هم برای لشکرکشی به لیبی به بهانه برقراری آتش‌بس باز می‌کند.
منبع: The Arab Weekly

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.