اخبار آنلاین روزنامه ایران (ایران آنلاین) وابسته به موسسه فرهنگی و مطبوعاتی ایران

  • چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۳۹۹
تورج شعبانخانی در سالروز تولد فرهاد مهراد از او می‌گوید

استثنایی و هواخواه معنویت

استثنایی و هواخواه معنویت
بهنام ناصری خبرنگار

فرهاد مهراد در موسیقی ایران نام آشنایی است. او از نخستین خوانندگان و نوازندگان پاپ راک ایران بود که جدای از این به سبب مضامین سیاسی ترانه‌هایی که در دهه 50 و سال‌های منتهی به انقلاب می‌خواند نیز شهرت داشت. در سالروز تولد این خواننده و نوازنده فقید با تورج شعبانخانی، آهنگساز و خواننده درباره او گفت‌و‌گو کردیم.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
شما با فرهاد دوست و همکار بودید. توصیف شما از شخصیت هنری او چیست؟
فرهاد مهراد ویژگی‌های خاصی داشت که او را بین اهالی موسیقی ایران به آدم متفاوتی تبدیل می‌کرد. به معنویت اهمیت می‌داد و به بزرگ‌ترها و نظر‌شان بسیار احترام می‌گذاشت. او برای من رفیق بسیار خوب و مهربانی بود. دو سال و نیم با او و اردلان سرفراز در خانه اردلان که در آن زمان مجرد بود، خیلی از شب‌ها با هم بودیم. فرهاد شب‌ها حدود ساعت هشت می‌رفت آنجا و به من تلفن می‌کرد که چه کاره‌ای و من هم می‌رفتم آنجا و سه تایی در مورد شعر و موسیقی و کارهایی که ساخته بودیم، بحث می‌کردیم. دوران خوبی بود و خاطرات زیادی با هم داریم. بخشی از این شب‌ها به قبل از انقلاب و بخش دیگری از آن به بعد از انقلاب مربوط می‌شود.
کدام ویژگی‌های شخصی او نظرتان را جلب می‌کرد؟
شاید خیلی‌ها ندانند که فرهاد آدم بسیار متدینی بود. طوری که من کمتر کسی از بچه‌های موسیقی را به اندازه او دیندار دیده‌ام. او همیشه خود را مدیون گذشته‌ها و تاریخ می‌دانست و برای این چیزها اهمیت بسیار زیادی قائل بود. بگذریم از حرف‌های بی‌پایه‌‎ای که بعضی‌ها می‌زنند مبنی بر اینکه او آدم بی‌معرفتی بود و... او که نمی‌توانست جواب همه را بدهد! خودش استودیودار نبود و مجبور بود برود خواهش کند که یک کپی از فلان کارش برای فلان رفیقش بگیرد. مگر چقدر می‌توانست این کار را بکند؟ این کار برای فرهاد به‌دلیل نداشتن استودیو بسیار سخت بود. در حالی که ما خودمان استودیو داشتیم و تکثیر می‌کردیم و کارمان راحت‌تر بود. فرهاد در تمام دوران زندگی خود دروغ نگفت، کرنش نکرد و جلوی کسی خم نشد. همیشه پای حق ایستاد و از آنچه به آن اعتقاد داشت دفاع کرد. به نظر من حالاحالاها موسیقی ایران کسی را مانند فرهاد مهراد به خود نخواهد دید. من وقتی به جمع موزیسین‌های جوان می‌روم، همیشه دقت می‌کنم به اینکه کدام‌شان نگاهی شبیه فرهاد و موزیسین‌های مانند او دارند؟ می‌بینم گاهی بعضی‌ها ممکن است ادای او را دربیاورند اما هرگز فرهاد نمی‌شوند. ما در نسل فرهاد مهراد دیگرانی را هم داشتیم که مثل او مهربان و شریف بودند. مثل مازیار، حبیب و...
او تسلط خوبی هم به موسیقی دیگر نقاط دنیا داشت. چقدر این تسلط به کار موسیقی او آمد؟
فرهاد چون با گروه‌های خارجی زیاد حشر و نشر داشت و با فرنگی‌ها زیاد کار می‌کرد، زودتر از خیلی‌های دیگر فهمید که در موسیقی دیگر نقاط دنیا از جمله اروپا و امریکا چه می‌گذرد. این آشنایی خیلی به او در کارش کمک کرد. او بر اساس اطلاعاتی که از آن طرف به دست می‌آورد، کاملاً تحلیل می‌کرد که الان در ایران و برای هر طیف از مخاطبان پیر و جوان موسیقی چه نوع کارهایی بازخورد دارد و باید ساخته شود.
این اواخر که کار نمی‌کرد هم با او در مورد کم‌کاری‌اش حرف می‌زدید؟
 با وجود رفاقتی که با هم داشتیم، هرگز در کار هم دخالت نمی‌کردیم. با این حال اگر خواسته‌ای از هم داشتیم، بی‌بر و برگرد انجام می‌شد. مثلاً یکی دیگر از دوستان مشترک من و فرهاد، اسفندیار منفردزاده بود که با او هم خاطرات زیادی داشتیم. غیر ممکن بود از هم چیزی بخواهیم و دریغ شود. من دوست دارم نسل جوان موسیقی و به طور کلی هنر و فرهنگ ما به این مسائل توجه کنند. نفاق، دشمنی و حسادت با هم را کنار بگذارند و بدانند در عالم هنر و فرهنگ، هیچ کس جای آن دیگری را تنگ نمی‌کند.
کپی