هفته‌نوشت‌های شهروندی عضو شورای شهر

شهرفروشی نکنیم

فرهنگی /
شناسه خبر: 440570

«خانه گفتمان شهر» یکی از جاهایی است که برپایه دلبستگی‌ها و آگاهی‌های شهروندی برخی مدیران سابق وزارت مسکن و شهرسازی برپا شد و خوشبختانه همچنان به فعالیت مشغول است.

 
 
 
 
 
 در این خانه گفت‌وگوهای شهری و نشست‌ها و هم‌اندیشی‌های شهری و شهروندی برگزار می‌شود که موضوع یکی از این نشست‌ها که هفته گذشته‌ برپا شد، همکاری‌های شهروندان در توسعه شهری آن‌هم با مقایسه‌ میان دو شهر توکیو و تهران بود. گزارش ارائه شده در توکیو گویای آن بود که برپایه قانون‌گذاری، در راستای رضایت و همکاری شهروندان، در پرو‌ژه‌های شهری، گاهی تا چهارده سال به درازا کشیده ولی در نهایت با اقناع و همراه‌سازی جامعه محله و با استقرار 90 درصد جامعه محلی در بافت نوسازی‌شده صورت پذیرفته است. تفاوتی که میان چگونگی انجام طرح‌های شهری، بازخوردهای مدیران شهری و شهروندان توکیو و تهران آشکار است، بیش از همه به اهمیت هویت محله‌ای و پیوندهای دیرین میان شهروند و تاریخ شهری خود بازمی‌گردد. مدیریت شهری توکیو بدون تأیید جامعه شهروندی به شرکتی اجازه تخریب و ساخت نمی‌دهد و نقشه ساختار نو را گام‌به‌گام و منوط به هم‌رایی بیش از نود درصد جامعه پیش می‌برد. این در حالی است که در تجربه توسعه شهری تهران، مردم محله اصولاً پس از سر برکشیدن یک سازه شگفت‌انگیز یا با صدای غرش ماشین‌های بزرگ و اهرم‌های غول‌پیکر، یا فیش‌های عوارض تازه پی می‌برند که چیزی رخ داده است! حق و مسئولیت مردم جور دیگری فهمیده و به کار برده می‌شود و این تفاوت برخاسته از زیرساخت کالبدی یا سرمایه مالی متفاوتی نیست؛ این تفاوت به رویکرد و بازخورد مدیر/شهروند به خویش و تعریف شهر و مسأله شهر بازمی‌گردد. آیا متخصص بودن و مدیرشدن می‌تواند به ما برتری بدهد که از حق مردم برای دانستن آنچه رخ می‌دهد یا از آنچه حق آنها برای پذیرش یا رد طرح‌ها یا برای ایده‌پردازی و نقش‌آفرینی‌شان چشم‌پوشی کنیم و درباره مسأله‌ای مانند تغییر طرح ترافیک یا پولی‌کردن تونل‌ها و بزرگراه‌های شهری (که سال‌ها پیش برپایه مدل اقتصادی دیگری ساخته شده‌اند) تصمیم بگیریم و اقناع، نقش و نظر مردم نادیده گرفته شود؟! رأی مردم یا انتصاب مدیران به معنای قدرت مطلقه نیست وگرنه مردم‌سالاری زمینه‌ساز خودکامگی می‌شود. واگویه‌ای از زبان مسعود خوانساری رئیس اتاق بازرگانی تهران در مراسم نشان کارآفرینی امین‌الضرب، ضرورت توجه به سرمایه و آمادگی نهادهای مردمی، صنفی و غیردولتی و توجه به تاریخ، ازجمله نقش تجار در مشروطه، برای‌گذار از دشواری‌ها و تحقق مردم‌سالاری، در همین راستاست. درخواست کنشگران مدنی و اقتصادی برای ایفای نقش، گویای ظرفیت‌هایی است که مدیران دانسته یا نادانسته، با برطبل «ما متخصص‌تریم پس بیش‌تر حق داریم»کوبیدن، نادیده می‌گیرند، چالش می‌آفرینند و خود را پاسخگوی کسی هم نمی‌دانند. شهرفروشی فقط تراکم‌فروشی و ساخت‌وساز بی‌رویه نیست؛ شهرفروشی یعنی ازمیان‌بردن حق مردم نسبت به شهر، یعنی از میان‌بردن فضاهای عمومی به بهانه تأمین هزینه، یعنی پولی‌کردن تجربه عمومی شهر، بوستان‌ها، راه‌ها، گذرگاه‌ها و... که به هیچ شکلی توجیه پذیر نیست.
اخبار مرتبط

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.