جشنواره موسیقی محلی گیلان، مازندران و گلستان پایان یافت

غنای ترانه و ترنّم گیلکی

فرهنگی /
شناسه خبر: 430444

«ایران»: پنجمین دوره جشنواره آینه‌دار با تمرکز روی موسیقی دامنه‌های شمالی البرز، گیلان، مازندران و گلستان، سه‌شنبه شب سیزدهم آذرماه در تالار وحدت به‌ کارش پایان داد. این رویداد از روز جمعه نهم آذر در تهران آغاز شده بود. در یادداشت زیر علی رضا پنجه‌ای شاعر و از فعالان فرهنگی در شمال ایران درباره موسیقی محلی گیلان نوشته است.

یک: زنده‌یاد پوررضا به‌واسطه دو ویژگی‌اش نزد عوام و خواص شهره و عزیز بود. یکی جنس بی‌نظیر صدای سوزناکش که همه درد و رنج زاد‌بومش را خنیاگری می‌کرد. دیگری هم شخصیت پژوهنده‌‌‌اش به‌عنوان خواننده - مؤلف از او چهره‌ای دیگر ساخت. او به‌واسطه تأثیر موسیقایی ذاتی در صدایش و به‌دلیل نوع تحریر موسیقی و کاربرد بن‌مایه‌ها و ضرباهنگ صدایش و از سویی به‌دلیل تحقیق‌های مبسوط میدانی‌اش پیرامون ریشه‌یابی اصالت دستگاه‌ها و گوشه‌های موسیقی و تنظیم و ادغام آنها در دست یافتن به‌ فضاهای جدید و نو موسیقی فولکلوریک، توانست در جایگاه خواننده مؤلف و صاحب سبک ظاهر شود. ترانه‌هایش بار فرهنگ و فولکلور گیل و دیلم را یدک می‌کشید. شور و شوق زایدالوصف استاد در کنار سایر شاخصه‌ها او را ممیزه و منحصر می‌نمود. پوررضا زمانی بدل به یک چهره بومی - ملی شد که «سیا ابران» را در سریال «پس از باران» اجرا کرد؛ به گونه‌ای که تیتراژ فیلم با صدای او خود بهترین فراخوان بیننده بود برای دیدن فیلم! انسان با تولد خود از چشم‌انداز مرگ نمی‌تواند غافل بماند اما مرگ هم نمی‌تواند از تأثیر و مانایی نام بزرگمرد آواز گیلان فریدون پوررضا بکاهد. بی‌گمان نامش با برافراشته شدن پرچم بهاران سبزتر خواهد درخشید.
دو: در فرهنگسرای ابن سینا تهران به دعوت ناصر وحدتی و جمعی از پزشکان دوستدار صدای زنده‌یاد محمد عاشورپور ضمن خوانش شعری برای او به فصل‌بندی شاخصه‌های هنری زنده‌یاد پوررضا، ناصر مسعودی و محمد عاشورپور نشستم. جلسه‌ای که شمس لنگرودی و حسین علی‌زاده هم در آن شعرخوانی و سخنرانی داشتند. آنجا بود که به نکات ممیزه عاشورپور در امتزاج موسیقی فولکلور قفقاز و فولکلور زاد بومش و موسیقی آذری اشاره داشتم. اینکه تلفیق فولکلوریک باورداشت‌ها و سنن مناطق مختلف فرهنگ خاص و سبک‌مداری را از آن او کرده که با نگاه به ریتم موسیقی عاشورپور به اجتماعی از آرزوها، شکست‌ها، پیروزی‌ها، اندو‌ه‌ها و شادی‌های زحمتکشان ستمدیده برمی‌خوریم که کاربرد منحصر آنها او را خاص کرد. از سویی خاصیت مخملین صدای ناصر مسعودی در بازتاب فرهنگ گیلان در سطح زادبومی بیشترین تأثیر را گذاشته، در واقع مسعودی از دو خواننده دیگر بومی – ملی‌تر بوده و عوام و خواص در شمار ترانه‌هایش آرأی واحدی دارند؛ در حالی که محمد عاشورپور خواننده‌ای حزبی و ایدئولوژیک بود. اما مسعودی و پوررضا بیشتر از او در تلفیق مخاطب‌های عام و خاص بدون در نظر‌گیری امتیاز ایدئولوژیک مطرح بودند. بنابراین بی‌آنکه بتوانیم یکی از این سه نفر را در یک انتخاب از دیگری ارجح بدانیم، باید بگوییم مثلث این سه نفر رئوس موسیقی معاصر گیلان را از آن خود کردند. بدون آنکه از سهم بقیه‌ خوانندگان منحصر گیلانی مثل بانو شمس، روح‌انگیز میرزایی، شاپور جفرودی، سیدعلی زیباکناری، جواد شجاعی‌فرد و فرامرز دعایی غافل باشیم که هر یک خاطره‌ساز گیل‌وندان سراسر جهان‌اند. علاوه بر این‌ها نباید از کنار ارائه یک مدیریت تأثیر‌گذار و کارگردانی در اجرای موسیقی فولکلوریک توسط ناصر وحدتی بی‌اعتنا گذشت.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.