رکورد بالارفتن از یکهزار و 693 پله برج میلاد در دستان سجاد سالاروند

150 طبقه با دوپای مصنوعی

زندگی /
شناسه خبر: 430411

«فقط صرف نقص عضو، یک انسان معلول نمی‌شود، به‌نظر من کسی معلول است که ذهنش او را محدود می‌کند؛ کما اینکه جسم سالمی داشته باشد.» «سجاد سالاروند» - ورزشکار 36 ساله کشورمان که نوروز سال 95 در پی سانحه تصادف، از ناحیه مچ پای راست و ساق پای چپ، دچار نقص عضو شد موفقیت‌هایی را که تا این لحظه کسب کرده مرهون همین جمله است که به آن باور دارد.

روز گذشته، همزمان با بزرگداشت روز جهانی معلولین که تعداد زیادی از ورزشکاران دارای معلولیت کشورمان در محوطه برج میلاد تهران حاضر شدند تا هر کدام بر اساس ویژگی‌های جسمانی شان، به شکلی خاص از هزار و ششصد و نود و سه پله برج بالا بروند و خودشان را به طبقه صد و پنجاهم برسانند، سجاد نخستین ورزشکار با دو پای مصنوعی بود که قصد رسیدن به آخرین پله برج را داشت.

او که در فاصله کوتاهی بعد از نقص عضو، بارها و بارها رکورد صعود به قله‌های مرتفع کشور را با دو پای مصنوعی از آن خود کرد، این بار هم رکورد زمانی بالا رفتن از پله‌های برج میلاد توسط افراد دارای معلولیت را شکست.

---

سجاد سالاروند در عرض 35 دقیقه، هزار و 693 پله برج 150 طبقه‌ای میلاد را بدون عصا و با دو پای مصنوعی طی کرد تا موفقیت حاصل از این رکورد شکنی را به افراد دارای معلولیت و کسانی که حامی این افراد هستند تقدیم کند.

او در گفت‌و‌گوی اختصاصی با «ایران عصر» دلیل حضورش در این رقابت را نشان دادن توانمندی افراد دارای معلولیت و بی‌نیاز بودن‌شان به ترحم سایرین می‌داند و می‌گوید: از همان زمانی که پزشک‌ها معتقد بودند بسرعت نمی‌توانم به پاهای مصنوعی عادت کنم و برای اینکه راه بروم باید صبور باشم، به خودم قول دادم مایه انگیزه افراد دارای معلولیت و حتی افراد سالم بشوم، برای همین نه تنها در کوتاه‌ترین زمان ممکن روی پاهای مصنوعی‌ام ایستادم که صعود به قله‌های مرتفع کشور را شروع کردم و همچنان هم ادامه دارد.

برای رقابت دیروز هم از مدت‌ها قبل اعلام آمادگی کردم که خوشبختانه فدراسیون ورزش‌های همگانی این فرصت را در اختیارم قرار داد و توانستم با بهترین مدت زمان ممکن در بخش معلولین، رکورد بالا رفتن از پله‌های برج میلاد را به دست بیاورم.»

سجاد سالاروند که به شنیدن پیام‌های تبریک روز جهانی معلولین انتقاد دارد معتقد است «به‌جای اینکه تبریک به افراد دارای معلولیت فقط مختص همین یکی دو روز باشد، باید در طول سال بارها و بارها این تبریک‌ها را به سازمان بهزیستی و مراکزی گفت که برای خدمات‌رسانی به افراد دارای معلولیت شکل گرفته‌اند، اما بر خلاف آنچه که باید، از این افراد حمایت چندانی نمی‌کنند یا کمک هزینه‌های بسیار اندکی را در اختیارشان می‌گذارند که حتی کوچک‌ترین گره‌های زندگی‌شان را هم باز نمی‌کند.»

مناسب نبودن مبلمان شهری، نقص‌های فرهنگی موجود در کشور و محدودیت‌هایی از این دست که بر زندگی افراد دارای معلولیت سایه می‌اندازد، باعث می‌شود این افراد با‌وجود تلاش مضاعف، حتی از رفاه نسبی هم محروم بمانند.

به همین دلیل است که سجاد سالاروند چنین انتقادی را مطرح می‌کند و ادامه می‌دهد: «وقتی از امکان عبور و مرور بی‌دردسر در سطح شهر که کمترین حقوق یک شهروند است بی‌بهره‌ایم یا بعضی از بانک‌ها در ارائه ناچیزترین خدمات به ما ناتوان هستند، دیگر اینکه پنجره ساختمان‌ها طوری تعبیه شده‌اند که از دیدن منظره روبه رو محروم هستیم و صدها محدودیت دیگر پیشکش مان، ولی با این حال بعید می‌دانم این انتظار زیادی باشد که شهروندان حداقل اجازه بدهند خودمان از جای پارک‌های محدودی که در سطح شهر مختص راننده‌های دارای معلولیت در نظر گرفته شده است استفاده کنیم.

من قصد بی‌احترامی به کسی را ندارم اما واقعیت این است که همین بی‌توجهی‌ها به جامعه معلولین باعث می‌شود من و امثال من هر روز بیشتر در تلاش باشیم تا به سایرین ثابت کنیم ما انسان‌ها هیچ فرقی با هم نداریم و اگر حقوق هر فرد رعایت شود، معلول و غیرمعلول ندارد، هر کسی تلاش کند موفقیت را مال خود می‌کند./ ایران عصر

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.