ion

ای کاش آقای روحانی شبیه حرف‎هایش بود...

سیاسی /
شناسه خبر: 417600

یکشنبه ۲۲ مهرماه سال 97 است. وارد پردیس مرکزی دانشگاه تهران می‌شوی. کارت دانشجویی‏‌ات کنترل می‎شود. حد فاصل چهارراه فنی و چهارراه مسجد داربست بسته شده و همه چیز تحت کنترل است. رئیس جمهوری به دانشگاه تهران می‎آید.

 
 
 
 
سال تحصیلی یک ماه است شروع شده ولی سخنرانی رئیس جمهوری که نباشد، انگار چیزی کم است! کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران تالار علامه امینی؛ محل سخنرانی دکتر حسن روحانی؛ پشتش به دانشگاه است و روی سخنش با دانشگاهیان. سالن با کارت دعوت‎هایی از پیش تعیین شده پر شده و تنها نتیجه‎اش حفظ ژست رئیس‎ جمهوری است که ما آمدیم و دیدید ارتباط‎‌مان با دانشگاه برقرار است. اما روی دیگر سکه را هم باید دید. رویی که ترکیب سالن تمام جامعه دانشگاهی را نمایندگی نمی‎کند و جناب رئیس جمهوری می‌آید و از دانشگاهی می‎گویند که درد دارد ولی، درمانی برایش نیست. تشکل‎های دانشجویی نماینده‎ای برای سخنرانی ندارند. البته که رویه مراسم آغاز سال تحصیلی همواره چنین بوده که سالنی مهیا می‎شود و ایضاً حضاری که می‎شنوند و می‏‌روند ولی امسال با توجه به حال و روز دانشگاه، جای آن را داشت که رئیس جمهوری بیاید و خارج از تکلف پای درد دل دانشجویان بنشیند. دانشجویانی که مسیرشان با شعارهای انتخاباتی ایشان همسو بود اما امروز مطالبه دارند. مطالبات دانشگاه روشن است. وزیری می‎خواهد ایستا بر حق تحصیل رایگان، مقاوم در برابر دست‌اندازان به ساحت دانشگاه، صدور مجوز برنامه‎ها بدون دخالت‏‌های محتوایی در آن، وزیری می‌خواهد که آشنا باشد به دانشگاه و دانشگاهیان و  جسارت ایجاد فضای گفت‌وگوی معقول را داشته باشد. امروز دکتر روحانی می‎آید ولی حقاً د‌ل‌مان تنگ شده برای مسئولی که بیاید و در سالن مهندسی نشده بنشیند پایین و این بار از حق خود بگذرد که دردهای دانشگاه را بشنود. بدنه 24 میلیونی دولت دوازدهم قطعاً حق این را دارد که بگوید آنچه را می‎خواهد.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.