گفت‌و‌گو با اسماعیل آذری به بهانه برگزاری جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب

تظاهر نمی کنم؛ دغدغه دارم

فرهنگی /
شناسه خبر: 405189
به‌تازگی دور جدیدی از جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب برای ترویج کتابخوانی و جلب مشارکت نهادهای مردمی و غیردولتی در گسترش کتابخوانی آغاز شده است. آن‌طور که برگزارکنندگان این جشنواره گفته‌اند هدف از برگزاری جشنواره گسترش عدالت فرهنگی در سراسر کشور است و پشتیبانی از اقدامات انجام شده و طرح‌های ابتکاری در حوزه کتاب و کتاب‌خوانی در جامعه. اسماعیل آذری طلبه‌ دهدشتی که در فضای مجازی طی سال‌های اخیر بسیار مشهور شده و بسیاری از فعالیت او از جمله‌ کتاب‌رسانی و قصه‌خواندن برای بچه‌ها در روستاهای محروم به نیکی یاد می‌کنند در گفت‌و‌گو با «ایران» از نقدهایی که می‌توان به این جشنواره‌ها داشت می‌گوید و الزامات مصداقی رسیدگی فرهنگی به کودکان در روستاهای محروم.
شما به‌عنوان یکی از سرشناس‌ترین فعالان فرهنگی مستقر در روستا چه آسیبی را در بحث فرهنگی مناطق محروم تجربه کرده‌اید؟
آسیبی که ما در روستاها داریم عدم عدالت آموزشی است. به این معنا که در بسیاری از روستاهای محروم بچه‌ها از نیازهای اولیه خود دور هستند و به آنها دسترسی ندارند؛ این محرومیت‌های فرهنگی از کتاب شروع می‌شود تا کتابخانه و... رفت و آمد من در بیش از 90 درصد روستاها نشان از آن داشت که بچه‌های این روستاها هرگز کتاب قصه‌ای در دست نگرفته‌اند. درست است که نهادهایی مثل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کتابخانه‌های سیار دارد اما این کتابخانه‌های سیار مخصوص همه روستاها نیست و مثلاً در کهگیلویه و بویراحمد و شهر دهدشت حدود 300 روستا وجود دارد و یک واحد سیار که تنها به 20 روستا می‌تواند رسیدگی کند. پس به عقیده من مشکل اساسی ما در این حوزه عدم دسترسی بچه‌ها به کتاب است که برآمده از همان عدم عدالت آموزشی است که در ابتدای پرسش مطرح کردم.
نقش جشنواره‌ها از جمله جشنواره روستاهای دوستدار کتاب را در این زمینه چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ببینید درست است که چنین برنامه‌ها و جشنواره‌هایی خوب است و... اما ما باید نگاه‌ منتقدانه خود را هم حتماً نسبت به آنها داشته باشیم. نکته اساسی این‌جاست که مدیران و برنامه‌ریزان فرهنگی ما باید به اهمیت نقش کتاب در زندگی بچه‌های روستایی پی ببرند و برگزاری چنین جشنواره‌هایی صرفاً جنبه مدیریتی و بیلان کاری و تبلیغاتی نداشته باشد. اگر به این باور برسیم که مثلاً قصه‌خوانی چه نقش مهمی در مهارت‌های فکری بچه‌ها دارد و چقدر می‌تواند ذهن آنها را روشن کند یا دایره لغاتشان را افزایش دهد حتماً می‌توانیم کارهای بنیادی‌تری انجام بدهیم. ما باید به این نکته باور داشته باشیم که قصه‌خواندن جهان دور دستی را که بچه‌ها از محیط خارج از خود دارند به آنها نزدیک و نزدیک‌تر می‌کند و برای رسیدن به این ذهن و زندگی نیاز به کتاب دارند. متأسفانه مسئولان و مدیران فرهنگی ما در این جشنواره‌ها می‌آیند و به افرادی که بسیار فعال هستند جایزه می‌دهند و روی آنها کار می‌کنند در حالی که باید بروند و بچه‌های محروم و ناشناس را پیدا کنند و روی آنها کار کنند. یا مثلاً اگر بخواهند کتابخانه بسازند شرط و شروط می‌گذارند که در روستا باید ساختمانی باشد با فلان مشخصات و شرایط که خب عملاً چنین نکته‌ای محال به نظر می‌رسد. آموزش و پرورش کتابخانه سیار ندارد. ما باید به داد بچه‌های روستاهای محروم برسیم و این نقش را درک کنیم که متأسفانه رویکرد مصداقی و اجرایی و عملی آن را کمتر در چنین جشنواره‌هایی می‌بینیم
شما گفته‌اید که هزینه‌ها را شخصی پرداخت می‌کنید. چطور از پسش برمی‌آیید؟ خیلی‌ها معتقدند که کارهای شما نمایشی است و به کارهای شما چنین نقدهایی دارند یا مثلاً معتقدند شما به لحاظ اینکه طلبه هستید رویکردتان نسبت به قصه‌خوانی بچه‌ها برآمده از یک طیف فکری خاص و صرفاً مذهبی است...
بله خیلی‌ها می‌گویند و برایم در توئیتر می‌نویسند که شما شوآف یا به اصطلاح ریاکاری مجازی می‌کنید. اول باید بگویم که من و تمام خانواده‌ام درگیر این ماجرا هستیم و اصولاً با بچه‌هایم به روستاها می‌روم و ریالی برایم این کار منفعت مالی ندارد. از طرفی دیگر اگر به زعم بسیاری کار من شوآف است که چه عیب دارد این یک کار شوآف باشد؟ خداوند در قرآن هم می‌فرمایند که اگر کارخوبی انجام می‌دهید آن را نشان بدهید تا دیگران هم ببینند. درباره بخش آخر سؤالتان هم باید به این نکته اشاره کنم که بستگی دارد تعریف ما از دین چیست. دین مجموعه‌ای از باورها، مناسک و آموزهای اخلاقی است و من هر چیزی را که باعث زیباتر شدن انسان‌ها شود دین می‌دانم. من به بچه‌ها یاد می‌دهم که مهربان باشند، به کسی ظلم نکنند، به حقوق دیگران احترام بگذارند و... و گرنه چه فرقی می‌کند که چه کتابی این آموزه‌ها را در خود دارد. امیرالمؤمنین نیز فرمودند حکمت را بیاموزید حتی اگر در چین باشد. پس کتاب‌هایی که من به بچه‌ها می‌دهم باید این آموزه‌ها را داشته باشد و فرقی نمی‌کند که کتاب خارجی باشد یا ایرانی. مهم این است که بچه‌ها انسانیت را بیاموزند و با آن بزرگ شوند.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.