ion

روایتی از زندگی دختر زامبیایی که با تلاش زیاد به آرزویش که قهرمانی در بوکس حرفه ای بود رسید

برای زندگی باید جنگید

زندگی /
شناسه خبر: 376772

کاترین فیری، نخستین زن آفریقایی است که مدال طلای مسابقات معتبر جهانی بوکس را از آن خود کرد. با این حال، مبارزات او فقط در میدان رینگ بوکس نبود. این دختر 32 ساله در خانواده ای فقیر به دنیا آمد . او با زندگی جنگید تا بتواند به آرزوهایش برسد. دختری که با وارد شدن به دنیای بوکس مشکلات را از سر راهش برداشت تا به قهرمان کشورش تبدیل ‌شود.

ایران آنلاین /این سرگذشت دختر 32 ساله‌ای است از خانواده‌ای فقیر که به‌دنبال توپ دوید تا روزی فوتبالیست مشهوری شود. دختری که با زندگی جنگید تا بتواند به آرزوهایش برسد. دختری که با وارد شدن به دنیای بوکس مشکلات را از سر راهش برداشت تا به قهرمان کشورش تبدیل ‌شود. کاترین فیری، نخستین زن آفریقایی است که مدال طلای مسابقات معتبر جهانی بوکس را از آن خود کرد. با این حال، مبارزات او فقط در میدان رینگ بوکس نبوده است.

فیری از خانواده فقیری است و مشت‌هایش را به تفکر پدرسالاری در کشورش نیز کوبیده است. مربی او مایک زولو به خبرنگار سی‌ان‌ان می‌گوید: «او به همه خواستگارانش جواب منفی داد و تمرکزش را روی درس و ورزش گذاشت. او می‌خواست زندگی متفاوتی را برای خودش رقم بزند. از همان اول می‌دانستم که او موفق می‌شود و به هدفش می‌رسد.»
وقتی به رشته بوکس فکر می‌کنید، انتظار شنیدن نام کشوری چون زامبیا را ندارید. شنیدن کلمه بوکس شما را یاد کشورهایی مثل امریکا، کوبا و انگلیس می‌اندازد؛ کشورهایی که مردم آن عاشق این رشته هستند و رقابت‌های آن را با قدرت دنبال می‌کنند. با این حال، شهرت این رشته در جهان در حال افزایش است.
«استر» یکی از قدیمی‌های بوکس زامبیاست. او صاحب عناوین زیادی در نقاط مختلف جهان شده است و حالا در لوساکا، پایتخت زامبیا، مشغول آموزش به جوانان علاقه‌مند به این رشته است.
هر شنبه، مسابقاتی برای آماتورها در این رشته در پایتخت برگزار می‌شود تا ورزشکاران هم خود را محک بزنند و هم انگیزه‌شان برای دنبال کردن حرفه‌ای این رشته بیشتر شود. دختران مناطق فقیر در باشگاه‌های مختلف شهر تمرین می‌کنند و با آمدن به این مسابقات سعی می‌کنند رویاهایشان را دنبال کنند تا زندگی متفاوتی برای خود و خانواده هایشان رقم بزنند. برخی از آنها در تیم زیر 20 ساله‌های زامبیا نیز تمرین می‌کنند.
کاترین فیری فرقی با آنها نداشت، اما تنها تفاوتش این بود که اول فوتبال بازی می‌کرد و وقتی برای نخستین بار مشت زدن را تجربه کرد، دیگر نتوانست آن را رها کند و عاشق این رشته ورزشی شد.
کاترین فیری به خبرنگار سی‌ان‌ان می‌گوید: «وقتی بوکس را شروع کردم 16 سال بیشتر نداشتم. قبل از آن رویایم را در فوتبال دنبال می‌کردم و می‌خواستم فوتبالیست مطرحی در کشورم بشوم، اما ته دلم ورزش‌های انفرادی را دوست داشتم و وقتی با بوکس آشنا شدم، دیگر نتوانستم از آن دل بکنم.» کاترین بسرعت توسط مربی‌های استعدادیابی کشف شد. آنها تکنیک‌های او را در مبارزه تحسین کردند و از توانایی‌های جذاب او در مبارزه حیرت کرده بودند.
زولو مربی او می‌گوید: «نخستین فردی که مبارزات کاترین را دید، همکارم کریس مولونگا بود. او سراغم آمد و گفت: من یک بوکسور دختر را پیدا کرده‌ام که فوق‌العاده مبارزه می‌کند و به‌نظرم اگر زیردست تو پرورش پیدا کند، در آینده حرف‌های زیادی برای گفتن خواهد داشت.» بعد از قهرمانی در مسابقات آماتوری، کاترین وارد دنیای حرفه‌ای بوکس شد. او به باشگاه مولونگا پیوست و از آنجا پله‌های پیشرفت را یکی یکی بالا رفت و به موفقیت رسید.
در سال 2013، او نخستین مقام قهرمانی را در مسابقات حرفه‌ای بوکس به دست آورد و قهرمان اتحادیه بوکس آفریقا شد و پس از آن به قهرمانی‌های زیادی دست پیدا کرد.
کاترین می‌گوید:« روزی که تصمیم گرفتم بوکسور حرفه‌ای بشوم، درس و مدرسه و کلاس را ترک کردم تا شب و روز تمرین کنم و به آرزوهایم برسم. خوشحالم که درست تصمیم گرفتم و توانستم به‌صورت حرفه‌ای وارد دنیای بوکس شوم.»
درس و ورزش را نمی‌توان با هم دنبال کرد و در هر دو موفق شد. این عقیده کاترین بود اما مربی‌اش با او مخالف بود و در سن 18 سالگی برای او بورس تحصیلی فراهم کرد تا شاگردش بتواند درس را هم دنبال کند. کار مربی درست بود. چون مدرسه باعث نشد او از ورزش جا بماند و موفق نشود. حالا کاترین را در زامبیا عاشقانه دوست دارند.
او درباره سختی‌هایی که برای رسیدن به هدفش تحمل کرد این گونه می‌گوید: «در اینجا دخترها زود ازدواج می‌کنند و خانواده‌ها علاقه ندارند که دخترها وارد رشته‌های ورزشی خشنی چون بوکس شوند. هر چه پدر بگوید باید گوش داد اما من مقاومت کردم. رؤیای موفقیت آن قدر برایم مهم بود که توانستم پدرم را قانع کنم که دنبال آرزوهایم بروم. نگاه آشنا و فامیل هم خوب نبود و من را دختری سرکش می‌دانستند که به آداب و رسوم پشت کرده‌ام اما حالا خیلی از آنها قهرمان صدایم می‌کنند.»
در بوکس آماتور، ورزشکاران یک بار در روز تمرین می‌کنند، اما در بوکس حرفه‌ای و وقتی برای مسابقه‌ای مهم آماده می‌شوند باید روزی سه بار تمرین کنند. «صبح‌ها 10 تا 12 کیلومتر می‌دویم، بعد بدن هایمان را تمرین می‌دهیم و بعد هم تکنیک‌های مبارزه را مرور می‌کنیم تا در مسابقات بهترین نتیجه را بگیریم.» او در آخر از آرزوهایش می‌گوید: «آرزویم این است که دخترهای موفقی بعد از من بیایند و آرزوهایشان را دنبال کنند. بچه‌هایی که در بوکس آماتور می‌بینم چنین قابلیتی دارند که روزی به بوکسورهای معروف در سطح جهان تبدیل بشوند. علاوه بر این، امیدوارم دخترها برای رسیدن به اهدافشان بجنگند. برای موفقیت در زندگی باید مبارزه کرد.»

روایتی از زندگی دختر زامبیایی که با تلاش زیاد به آرزویش که قهرمانی در بوکس حرفه ای بود رسید  برای زندگی باید جنگید
روایتی از زندگی دختر زامبیایی که با تلاش زیاد به آرزویش که قهرمانی در بوکس حرفه ای بود رسید  برای زندگی باید جنگید

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.