ion

فوتبال ورای فوتبال

فرهنگی /
شناسه خبر: 371610

اصولاً برای دیدن فوتبال از خودم مقاومت نشان می‌دهم چون در وهله اول اینکه مسأله اصلی و علاقه اصلی من نیست و در ثانی تماشای دیروقت فوتبال کارهای مهم روزانه‌ام را با مشکل روبه رو می‌کند.

ایران آنلاین / این روزها هم راستش خیلی در فضای جام جهانی نیستم و قبلاً درباره فوتبال حرف‌هایی زدم که حتماً خوانندگان آن را شنیده یا خوانده‌اند. اما نمی‌توانم کتمان کنم که من هم فوتبال می‌بینم و حتی در سال‌های گذشته فوتبال بازی می‌کردم. بله فوتبال جذاب است و اگر بپرسید چرا جذاب است باید جواب بدهم که نمی‌دانم. یا بهتر بگویم دقیقاً نمی‌دانم. مثل یک نقاشی است که مجموعه‌ای از عوامل آن را به زیبایی رسانده‌اند که فهم این زیبایی آنچنان کاری ساده نباشد اما شما می‌توانید آن را کاملاً حس کنید.

در فوتبال یک نوع «روی‌دادگی» وجود دارد. چیزی در آن به وقوع می‌پیوندد که همه چیز هست و تمام آنچه شما از مشابه‌های آن می‌دانید هم نیست. شاید فکر کنیم چون برد و باخت در آن وجود دارد جذاب است، یا چون رقابتی جمعی است یا... اما بسیاری دیگر از رشته‌های ورزشی هم این ویژگی را دارند اما چرا فقط فوتبال منحصر به فرد است؟ شاید به این دلیل که نمی‌توانیم این منحصر به فردی و جذابیت را به یک فرمول تبدیل کنیم و آن را بعد از کشف این فوتبال به چیزی دیگر تبدیل کنیم. کاری که امریکا خواست با تبدیل فوتبال به کریکت (فوتبال امریکایی) انجام بدهد. این کار را هم کرد اما این فوتبالی که آنها ساختند یک فوتبال کاملاً فرمالیزه شده است و جذابیتی برای همه جهان ندارد. فوتبال هم صنعت و هم هنر است.

جایی که حرف از تاکتیک به میان می‌آید مسلماً ما صنعت را مد نظر داریم اما جایی که تکنیک و خلاقیت‌های فردی فوتبال را می‌بینیم دیگر هنر است که حرف اصلی است. به هر صورت نگاه من به فوتبال و جام جهانی را اگر خلاصه‌تر بخواهم بگویم باید این‌طور نتیجه‌گیری کنم: بخشی از فلسفه علاقه و اشتیاق ما برای موفقیت در جام جهانی بالاتر رفتن در رنکینگ جهانی است. این علاقه در واقع بالارفتن و هم‌گروه شدن در نظام جهانی است. مردم می‌خواهند با این بالارفتن سهمی در حضور در نظام و ساختار و مناسبات جهانی داشته باشند. آنها می‌دانند که دیگر نمی‌شود یک تفکر محلی و بومی داشت و همه چشم‌اندازهایشان را در همین توپ فوتبال می‌بینند تا بلکه در این فوتبال و توسط آن سهمی در این ساختار و نظام جهانی داشته باشند. اگر چه فکر می‌کنم ما احساساتی هستیم و این احساسات گاهی شاید ما را متوهم هم می‌کند. اما علاقه به حضور در شکل کلی جهان چیزی است که مردم می‌خواهند. آنها نمی‌خواهند غریبه باشند. پس آرزوهایشان را در هنری مثل فوتبال می‌بینند که اگر چه سیاست زده است اما باز هم می‌شود به آن امیدوار بود./روزنامه ایران

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.