ion

حکمران خوب، بر هنر و خلاقیت شخصی خود تکیه می­ کند. حکمرانی خوب، اما، فناوری حکومت است؛ تکنیک و قواعد خاص خود را دارد، مستقل از شخصیت فرمانروای خوب یا بد است

ایران آنلاین /گروه اندیشه:

تاریخ ایران خالی از حکمرانان خوب نیست؛ نمونه های برجسته‌ای را می توان نشان داد و شخصیت های سرشناسی را از  قدماء و متأخرین؛ از شاهان، وزراء، صدراعظم ها، رهبران و رؤسای جمهور، می توان شاهد آورد.

اما در خصوص حکمرانی خوب تردید است و اما و اگر بسیاری وجود دارد. تاریخ دولت مدرن در ایران، تجربه چندان موفقی را ثبت نکرده است. دو نکته اهمیت زیادی دارد:

الف) فرق بسیاری بین هنر حکمران و فن حکمرانی وجود دارد؛

حکمران خوب، بر هنر و خلاقیت شخصی خود تکیه می­ کند؛ در لحظات خاص، تصمیم خلاًق می‌گیرد و بین خوب و بد، یا بد و بدتر، آن‌چه درست یا مصلحت است، بر می­گزیند. این هنر حکمران خوب، البته مهم و برای یک ملت دوران ساز است، اما دو اشکال اساسی دارد؛

اولا"، بر شخصیت منحصر به فرد حکمران، روان شناسی، دانش و تجربه شخصی او استوار است؛

ثانیا"، ناظر به شرایط خاص تاریخی، زمان و مکان غیرقابل تعمیم و تنظیر است. استنباط قاعده عام از مورد خاص تاریخی البته دشوار می‌نماید.

حکمرانی خوب، اما، فناوری حکومت است؛ تکنیک و قواعد خاص خود را دارد، مستقل از شخصیت فرمانروای خوب یا بد است. منطق دیوانی، ساختار و کارآمدی خاص خود را دارد؛ کار حکمران خوب را تسهیل و به اقتضای تکنیک، خطای حکمران بد را تصحیح یا حداقل از بسیاری عواقب وخیم آن می کاهد.

ب) حکمران خوب ، در غیاب حکمرانی خوب، سر از برهوت حسرت در می آورد؛ امید می‌کارد و حسرت برمی دارد./صفحه شخصی نویسنده

 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.