ion

چرا «اون» و «ترامپ» به سوی مذاکره گام برداشتند

بین الملل /
شناسه خبر: 336532

دو مردی که آستانه تهدیدات آنها تا آنجا پیش رفته بود که می‌خواستند کره شمالی و امریکا را با خاک یکسان کرده و جهان را در آتش جنگی هسته‌ای بسوزانند و جنگی هسته‌ای به راه‌ اندازند، اعلام کرده‌اند قصد دیدار با یکدیگر را دارند. صرف نظر از غیرقابل پیش‌بینی بودن هر دو مرد جنجالی چرایی رسیدن آنها به نقطه‌ای که از دعواهای شدید لفظی به وعده دیدار برسند، مهم و قابل توجه است.

ایران آنلاینهم دونالد ترامپ و هم کیم جونگ اون هر دو نیازمند کاهش تنش‌های لفظی بودند. تحریم‌هایی که شورای امنیت تصویب کرد، کمر کره شمالی را شکسته‌است. بر مبنای این تحریم‌ها نه فقط درآمدهای دولتی کاهش می‌یابد که کارگران کره شمالی که خارج از مرزهای این کشور مشغول کار و فعالیت هستند نیز بیکار می‌شوند. این مساله با نارضایتی عمومی همراه خواهد شد. تحریم‌ها زمانی برای کره شمالی آزاردهنده‌تر شد که روسیه و چین به عنوان حامیان سنتی پیونگ یانگ با حمایت از این تحریم‌ها واردات خود از کره شمالی را به‌ طرز قابل توجهی کاهش دادند. این موضع‌گیری که به نوعی خالی کردن پشت «اون» بود، فشار دیگری بود که رهبر کره شمالی احساس می‌کرد. درست است که وجود کره‌شمالی گام برداشته به‌سوی مسلح شدن به سلاح‌های هسته‌ای، آن هم بیخ گوش کره جنوبی و ژاپن به‌عنوان متحدان امریکا، برای مسکو و پکن نعمتی است، اما آنها خیلی آرام و بی‌سروصدا دست از حمایت بی‌قید وشرط بیش از دو سه دهه‌ای از کره شمالی برداشتند، زیرا وجود یک کره‌شمالی که بیش از آن میزان که آنان می‌خواهند هسته‌ای باشد، برای خود آنان نیز خطرناک خواهد بود. آنها شاید بهتر از هرکسی بدانند، کره شمالی کشوری غیر دموکراتیک با رهبری جوان است که تصمیم‌های عجولانه و حتی احتمالاً بی‌منطق می‌گیرد. بنابراین چنین رهبری اگر براستی وارد جنگ شود، آرامش جهان را به هم می‌ریزد. این با منافع روسیه که طالب کسب منافع خود از جهانی آرام است، در تضاد است. چین نیز در هراس است بروز جنگ در کره‌شمالی پکن را وادار کند وارد چالشی نظامی شود و علاوه بر آن بار میلیون‌ها مهاجر کره شمالی را به دوش بکشد. علاوه بر این، مسکو و پکن همچون سایر کشورهای جهان نگران موضوعی هستند که هرچند شاید به افسانه مانند باشد اما در تئوری به هر حال خطرناک است و آن حرکت کره شمالی به سوی مسلح کردن علاقه‌مندان به سلاح هسته‌ای از جمله داعش است. مجموع این نکات باعث شد، روسیه و چین در نشست‌های اخیر شورای امنیت کنار کشورهای دیگر بایستند تا صلح جهانی را تأمین کنند.

عقب نشینی ترامپ از موضع‌های تهدید‌آمیز خود و پذیرش دعوت «اون» نیز قابل تأمل است. ترامپ نیز همچون «اون» تحت فشارهای داخلی و خارجی است که به دعوت انجام شده روی خوش نشان داده‌است. نماد این فشارها را می‌توان در پاسخ بدون تأمل او به فرستادگان کره‌جنوبی که پیام دعوت کره‌شمالی را به او رساندند، مشاهده کرد. دونالد در سطح جهان به‌خاطر تصمیم‌های جنجالی‌اش و پیش بردن جهان به سوی یک جنگ تمام عیار و بسیار خطرناک تحت فشار جهانی است. این فشار از سوی متحدان آسیایی او و به طور مشخص ژاپن و کره جنوبی خرد کننده بود. سئول و توکیو بشدت نگران بالا گرفتن تهدیدات هسته‌ای مطرح شده از سوی پیونگ‌یانگ بودند و هیچ قدرت دفاعی دربرابر این تهدیدها نداشتند، بنابراین ترامپ را تحت فشار گذاشته بودند تا مانع عملی شدن این تهدیدها شود. ترامپ علاوه بر این در داخل کشورش هم با مخالفت‌های جدی داخلی در خصوص جنگ با کره شمالی مواجه است. بنابراین از مدت‌ها پیش به‌دنبال راهی برای خلاصی از فشارهای داخلی و خارجی بر سر این مساله بود. علاوه بر این او می‌داند از نیمه تابستان امسال رقابت‌های داخلی احزاب امریکا برای انتخابات ریاست‌جمهوری 2020 امریکا آغاز می‌شود. پس با الگو‌گیری از سیاست‌های اوباما در قبال مسأله هسته‌ای ایران، قصد دارد خود را رئیس‌جمهوری نشان دهد که جهان را نه از تهدیدی روی کاغذ که از یک تهدید هسته‌ای واقعی و بزرگ نجات می‌دهد و البته این حرکت می تواند به معنای تایید تلویحی ترامپ از برجام هم باشد. او شاید بارها تهدید کرده باشد برجام را پاره خواهد کرد، اما پاسخ مثبت او به دعوت «اون» و حرکت به سمت مذاکره با کره شمالی نشان می‌ دهد خود او نیز باور و درک کرده که در جهان امروز نه با ارعاب و تهدید که با مذاکره می‌توان امنیت جهان را تامین و تضمین کرد.
اکنون باید منتظر ماند و دید دعوت «اون» از «ترامپ»، تاکتیک است یا استراتژی. اگر تاکتیک باشد، درواقع «کیم جونگ» به این ترتیب می‌خواهد با توجه به عواملی که گفته شد، برای خود زمان بخرد تا بحران‌های پیرامونش را کم کند. در چنین صورتی بعد از دیدار اون و ترامپ شاهد مذاکره برای مذاکره خواهیم بود و دو کشور سلسله مذاکرات بی‌نتیجه‌ای مشابه مذاکراتی که در دو دهه گذشته بین امریکا و کره شمالی وجود داشته خواهند داشت. اما اگر دعوت «اون» یک استراتژی باشد، می‌توان انتظار داشت مذاکره برای مذاکره تبدیل به مذاکره برای توافق شود.

کلمات کلیدی

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.