ion

آواربرداری؛ از جام جهانی تا کرمانشاه!

ورزشی /
شناسه خبر: 282472

زلزله بند بند وجودم را می‌لرزاند. تفاوتی ندارد در چندصد کیلومتری‌ام اتفاق افتاده باشد یا چند هزار کیلومتری. البته که اگر این مصیبت شامل هموطنانم شود، دردناک‌تر هم خواهد بود. برای من زلزله با خاطرات تلخ رودبار و منجیل حس خوفناکی دارد.

ایران آنلاین/فوبیایی کابوس‌وار. وحشت از چند ثانیه‌ای که می‌گذرد و ماه‌ها و شاید سال‌ها خاطرات بد و خرابی به جا می‌گذارد. خوب یادم هست، ساعت نیمه‌های شب را نشان می‌داد، من و خواهرم پای تلویزیون مشغول دیدن فوتبال بودیم. جام جهانی 1990 ایتالیا. خانه لرزید و در اتاق که باز بود، از لرزش بسته شد. فردای آن روز، تصاویر دردناک خرابی‌ها، ضجه‌های هموطنانم که نزدیکان‌شان را از دست داده بودند، آهنگ غم‌آلودی که تلویزیون روی تصاویر میکس کرده بود، همه اینها آواری بود روی سرم. آواری که کیلومترها آن‌طرف‌تر از محل وقوع حادثه، خودم را آنجا و در مرکز آن تصاویر حس می‌کردم.

سال 1369 بود و من تنها 10 سال داشتم. پسر بچه‌ای که کمتر از یک سال قبل پدرش را از دست داده بود. خوب یادم می‌آید که آن موقع هم بارها صحبت از این بود که اگر در تهران زلزله بیاید، چنین می‌شود و چنان. همین حرف‌ها و تصاویر واقعی از فاجعه، حسی ترسناک در من به وجود آورده بود. پیش خودم می‌گفتم اگر اینجا زلزله بیاید و افراد خانواده‌ام را از دست بدهم و خودم زنده مانده باشم، باید چکار کنم؟ این فکر و خیال، با گریه‌های ناخواسته و ترسی عمیق به اتمام می‌رسید تا چند ساعت بعد که دوباره به سراغم می‌آمد...

زلزله‌ها شباهت زیادی با هم دارند اما حالا زلزله غرب ایران و رودبار و منجیل خیلی بیشتر شبیه هم هست. از نزدیک بودن مقیاس ریشتر (کرمانشاه 3/7 رودبار و منجیل 4/7) تا زمان وقوع آن. تبعات آن هم که تفاوتی ندارد؛ بی خانمانی و غم از دست دادن اطرافیان و خانواده و نزدیکان. کاش خدا کمک‌شان کند. کاش تمام ما هموطنان و مسئولان بدون لحظه‌ای درنگ هر کمکی از دست‌مان برمی‌آید انجام دهیم. شاید زخمی التیام یابد.../ روزنامه ایران 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.