تصورات خطرناک ما در مورد زیبایی خود

اجتماعی /
شناسه خبر: 170857

در مکانی عمومی با دوستان قدم می‌زدیم، یکی از دوستان حرف جالبی زد، گفت اغلب افراد را که نگاه می‌کنم چقدر شبیه هم شده‌اند، اغلب عمل‌هایی در صورت دارند، شامل بینی‌های عمل شده که معمولاً شبیه هم هستند.

ایران آنلاین / فرزانه نوریان *
دقتم را بیشتر کردم تا ببینم آنها دقیقاً چقدر شبیه شده‌اند، ناگهان این نکته مرا در فکر فرو‌برد، آیا همه اینها واقعاً نیاز به این عمل‌ها داشته‌اند؟ زیبایی را همه دوست دارند، زیبا دیدن و زیبا شدن مورد قبول همگان است و ما با این مقوله نه مشکل داریم و نه بحثی، اما آنچه وجود دارد این است که واقعاً چند درصد از ما نیاز به عمل‌های زیبایی داریم؟ آن هم در سنین پایین که هنوز طراوت جوانی وجود دارد. بی‌شک این افراد به سندروم خود‌زشت‌پنداری دچار هستند. سندرومی که آمار آن امروزه در جامعه ما بسیار رو به افزایش است. آنان از ظاهر خود به هیچ وجه راضی نیستند و عیب‌های کوچک خود را بسیار بزرگ تلقی کرده و برای رفع آن دست به اقدامات زیادی می‌زنند، افرادی که به سندروم خودزشت‌پنداری دچار هستند، وقتی خود را در آیینه نگاه می‌کنند، اصلاً از ظاهر، چهره و اندام خودشان راضی نیستند و با دیده‌ای بسیار بد به خود می‌نگرند.

مضطرب و ناراضی از ظاهر خود

افرادی هستند که در مواجهه با ظاهرشان بسیار مضطرب می‌شوند و گاهی برای رفع این حالت خودشان دست به جراحی‌های سنگین و پر‌هزینه می‌زنند. حال نکته قابل توجه این جاست که حتی بعد از جست‌و‌جوی پزشک جراح قابل و عمل کردن، باز رضایتشان تأمین نمی‌شود و مکرراً این عمل را پیش پزشکان دیگر تکرار می‌کنند اما باز رضایتی حاصل نشده و قطعاً ایرادی دیگر در راه است. این افراد از اختلالی به نام بادی دیسمورفیک (Body Dysmorphic Disorder)  رنج می‌برند.
این بیماری، نوعی اختلال روانی است که در آن، فرد به شدت نگران یک نقص خیالی یا بسیار کوچک در بدن خود می‌شود و دائماً به آن فکر می‌کند. این نقص معمولاً خیالی است اما اگر هم نقص فیزیکی وجود داشته باشد، افراد مبتلا به اختلال بادی دیسمورفیک آن را بسیار بزرگ می‌کنند.
البته باید افزود فرد فقط در صورتی که از ظاهر خود ناراضی باشد دلیل بر داشتن این اختلال نیست بلکه باید تفکر در مورد نقص‌های جسمی به حدی شدید باشد که باعث نقص و اختلال در عملکرد زندگی فردی و اجتماعی یا قسمت‌های مختلف زندگی‌اش شود.

عیب خود را بزرگ نکنید

بهتر است کمی واقع‌بینانه با این مقوله برخورد کنیم. آیا وقتی نارضایتی در مورد قسمتی از اجزای صورت برایمان ایجاد می‌شود و خود را به هر آب و آتشی می‌زنیم که با وجود مشکلات مالی هزینه آن را تقبل کنیم و سختی عمل را می‌کشیم و این مقوله باز هم رضایت خاطرمان را تأمین نمی‌کند، آیا وقت آن نیست که کمی جدی‌تر به روان خود توجه کنیم؟ در بسیاری مواقع ما فقط توهم زشت بودن داریم و واقعاً زشت نیستیم.این مقوله در جهات مختلف زندگی فردی، شغلی و اجتماعی‌‌ تأثیرات خود را می‌گذارد و باعث نابسامانی و نقص در زندگی ما می‌شود. اکثر افرادی که به این اختلال مبتلا هستند از ترکیب و اجزای صورت و ظاهرشان ناراضی هستند. از نظر آنها ناهماهنگی در صورتشان وجود دارد. این افراد به طرز ریزبینانه و عجیبی جوش‌های صورت خود را می‌بینند، بزرگ می‌کنند که این خود باعث افت عزت نفس این افراد شده و به شدت روحیه‌شان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به صورت اشتغال ذهنی می‌شود که دائم با این افراد است. یکی از این تفکرات در مورد ظاهر که به شدت مشهود است تفکر افراد در مورد چاقی می‌باشد، اشتغال ذهنی افراد در مورد حال بدنشان که مدام درباره چاق بودن فکر می‌کنند. این افراد در صورتی که اضافه وزنی را هم داشته باشند چون آن را بسیار بزرگ می‌کنند و دغدغه ذهنی‌شان می‌شود که بسیار زشت هستند نه تنها نمی‌توانند راه درستی را برای کاهش وزن خود انتخاب کنند بلکه با تصمیم‌های عجولانه به عمل‌هایی تن می‌دهند که نمی‌تواند نتایج مطلوب را به بار بیاورد و این مسئله نه تنها حل نشده بلکه مشکل روی مشکل هم اضافه می‌کنند که باعث ناراحتی خود و اطرافیان‌شان می‌شوند و این نابسامانی در زندگی‌شان ایجاد شده و خطراتی را برای روابط بین فردی خود ایجاد می‌کنند.

خودخوری نکنید، درمان کنید

به جای خودخوری و تفکر دائمی در رابطه با نقص خود ابتدا با کمک متخصص به درمان روان خود بپردازید و این مسئله را ریشه‌ای حل کنید، هرچند پذیرش این مسئله برایتان سخت است. البته گاهی به افرادی برمی‌خوریم که از نقص‌های جدی خود بسیار ناراحتند، مثلاً بسیار چاق هستند و این مسئله به شدت آزارشان می‌دهد، این مسئله قابل درک است اما آیا واقعاً تنها افراد چاق روی کره زمین این افراد هستند؟ آیا هرکسی چاق است نمی‌تواند سبک عادی را در زندگی خود پیاده کند؟ آیا افراد چاق افراد موفقی نیستند؟ آیا افراد چاق نمی‌توانند با تغییر در سبک زندگی خود، لاغر شوند؟

این افراد دست به فاجعه‌انگاری می‌زنند و به گونه‌ای خود را تصور می‌کنند که از جنبه‌های مثبت خویش هم غافل شده و به شدت عملکردشان کاهش یافته و روز ‌به ‌روز اضطراب بیشتری را تجربه می‌کنند و افسرده و گوشه‌گیر می‌شوند.  خانمی برای مشاوره به من مراجعه کرد، در حالی که شرایط روحی بدی را می‌گذراند. این چنین مسئله خود را عنوان کرد که همسرم کلاً من و فرزند را ترک کرده و به اطراف شهر رفته، نه تنها سرکار نمی‌رود بلکه ارتباطش را با من و فرزندش هم قطع کرده و ادامه داد که همسرم چاق شده و به همین دلیل از کل اجتماع فاصله گرفته... با وجود مشکلاتی اینچنینی که ما روزانه با آنها شاهد هستیم باید گفت آیا این مرد با رها کردن زن و فرزند و شغلش و پناه بردن به تنهایی و دور از اجتماع چه آسیب‌هایی را به خود و خانواده‌اش می‌زند؟ این اختلالی است که هر دو جنس زن و مرد را درگیر می‌کند اما در زنان شیوع بیشتری دارد که نسبت آن در کشورهای مختلف متفاوت است. این اختلال در مردان هم بسیار دیده شده است، البته سبک و سیاقش در مردان متفاوت و به صورت حساسیت بیش از حد در مورد ریزش موهای خود یا کم شدن موهایشان است.

اما در کل آنچه وجود دارد این است که اختلالی به این شکل وجود دارد و ممکن است در اطراف‌مان افرادی اینچنینی را ببینیم، یا شاید دغدغه وجودی خودمان نیز باشد. آنچه بیشترین آسیب را به فرد می‌زند این است که او سعی دارد این نقص را به گونه‌ای بپوشاند یا اینکه از نگاه کردن به بدن خود اجتناب کند که این اجتناب خود باعث افزایش اضطراب می‌شود و تنها راه آن مقابله با این اجتناب است که باید به کمک درمانگر و متخصص در این مقوله حل شود تا بتوان به آرامش دست یافت.اما مسئله اینجاست که اغلب افرادی که به این سندروم دچار هستند یا از بیماری خود مطلع نیستند یا اصلاً قبول ندارند و این عدم آگاهی یا عدم پذیرش خود باعث عدم پیگیری درست این افراد برای درمانشان می‌شود اما این اختلال در صورتی که درمان نشود باعث افسردگی و اختلالات اضطرابی می‌شود و اطرافیان نیز در شدت این اختلال تأثیرگذارند. باورهایی که افراد در مورد خود دارند با خطا همراه است. افراد مبتلا به خودزشت‌پنداری باورهای غلطی در مورد کل بدن یا اجزایی از آن دارند که با تصحیح خطای شناختی‌شان می‌توانند درمان موفقیت‌آمیزی داشته باشند.
خودزشت‌پنداری بیماری ای است که در حال حاضر تعداد زیادی از افراد جامعه را فرا‌گرفته و به نوعی به افراد دیگر هم سرایت می‌کند و نسبت جنسیت آن در این اختلال به هم بسیار نزدیک است چراکه می‌بینیم درصد مردانی هم که نگرانی و دغدغه خاطر در مورد ظاهر خود دارند کم نیستند، هرچند در برخی مقوله‌ها نسبت زنان بیشتر است.همان طور که همه ما زیبایی را دوست داریم، زیباتر بودن و زیباتر دیده شدن برای همه ما خوشایند است اما در کل زیبایی یک برداشت و باور شخصی است و به دیدگاه و برداشت ما بستگی دارد. با تغییر در باورهای خود می‌بینیم که خیلی از مسائل حل می‌شود. باور درست داشتن، خود باعث تغییرات شگرفی در ما می‌شود. باور مثبت ما در مورد خودمان می‌تواند حتی مسیر زندگی ما را دستخوش تغییرات کند. باوری که در ما نهادینه شود، تبدیل به عمل و این عمل نیز باعث اتفاقات مثبت در زندگی‌مان می‌شود. باور کنید خود‌زشت‌پنداری قابل درمان است و درمانش به باور شما بستگی دارد./جوان


 

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام های که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام های که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبز با خبر باشد منتشر نخواهد شد.